ΑΠΟ ΤΗ ΛΗΘΗ ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ

Την άνοιξη του 1944, Γερμανοί κατακτητές και Έλληνες δωσίλογοι αφάνισαν την Ερμακιά Κοζάνης και εκτέλεσαν άμαχους κατοίκους της, με την πρόφαση πως το χωριό συνιστούσε λίκνο του ΕΛΑΣ. Έκτοτε οι Ερμακιώτες επέλεξαν τη σιωπή ως αμυντικό μηχανισμό που τους επέτρεπε να διαχειριστούν την τραυματική μνήμη.

Υπάρχουν τραύματα που επουλώνονται και δεν αφήνουν κανένα σημάδι στο σώμα -ή σχεδόν κανένα- και τραύματα ψυχικά που ακόμα και ο πανδαμάτωρ χρόνος στέκεται ανίσχυρος απέναντί τους. Με άλλα λόγια, τα κατεστραμμένα σπίτια ξαναχτίζονται, το λεηλατημένο βιός ξαναφτιάχνεται, οι πληγές γιάνουν, οι νεκροί, όμως, δεν ξεχνιούνται ποτέ όπως δεν ξεχνούν οι επιζώντες και οι επίγονοί τους τη μακρά καταδίκη τους στη σιωπή. Τότε το τραύμα καθίσταται διπλό και τριπλό, ο θρήνος στέκει ανεκπλήρωτος, το πένθος παραμένει ατελές και τα συναισθήματα των λέξεων μετατρέπονται σε βουβούς μάρτυρες του θεσμοθετημένου νόμου της κυρίαρχης σιωπής και της άνωθεν επιβαλλόμενης λήθης.