ΓΙΑ ΤΗΝ «ΑΜΕΤΑΔΟΤΗ» ΓΛΩΣΣΑ

Με τη γλώσσα διαπράττουμε διπλό ατόπημα. Είτε την δαιμονοποιούμε και την τοποθετούμε απέναντί μας ως κάτι ξέχωρο από την ανθρώπινη φύση που την γέννησε και γεννήθηκε από αυτήν, ως εκ τούτου κάτι επίβουλο, μνησίκακο, εχθρικό, είτε την οικτίρουμε για την πενία, όπου την οδηγούμε εμείς οι πένητες. Με άλλα λόγια της προσδίδουμε δικά μας χαρακτηριστικά. Η γλώσσα δεν φτωχαίνει, όπως δεν φτωχαίνει ο ουρανός με τ άστρα. Μπορεί οι λέξεις να είναι θνησιγενείς, άλλο γλώσσα και άλλο λέξη, αλλά κι εκεί που πεθαίνει μια λέξη, γεννιέται μια άλλη ή και περισσότερες. Αν το λεξιλόγιό μου είναι φτωχό, δεν είναι και η γλώσσα φτωχή. Ο Μακρυγιάννης χρησιμοποίησε περισσότερες από 6.000 (διαφορετικές εννοείται) λέξεις...