«Είναι η διαρκής επικαιρότητα της καλής λογοτεχνίας, με τη διαχρονική αισθητική της λειτουργία;
Είναι οι παράξενες αντιστοιχίσεις των εποχών, καθώς (ξανα)-σηκώνουν κεφάλι τα νέο/ναζιστικά "υβρίδια" στους ύποπτα... μεσοπολεμικούς καιρούς μας;
Είναι οι δικές μας "βαριές μνήμες", παλιότερες και νεότερες, απ` τη Μεταξική δικτατορία της "4ης Αυγούστου" ως τη Χούντα της "21ης Απριλίου `67", με τα ενδιάμεσα του μετεμφύλιου ζόφου;
Είναι η χαρισματική αφηγηματική άνεση του Κάρλο Κασσόλα, με την πολύ αβίαστη σύζευξη πολιτικής και τέχνης;
Είναι ο ιδιαίτερα ποιοτικός μεταφραστικός λόγος του Δημήτρη Παπαδημητρίου, με την πολύ ξεχωριστή δική του αισθητική συμβολή;
Ίσως είναι όλα αυτά, μαζί και με άλλα ακόμη, που θα "ανακαλύψουν" οι απαιτητικοί αναγνώστες, τα οποία και σε ωθούν να ξανα-διαβάσεις και να ξανα-απολαύσεις το εξαίρετο διήγημα (διλογία) του Ιταλού συγγραφέα: "Το σπίτι της οδού Βαλαντιέ!"»