Επιτέλους, έχει φτάσει εκείνη η πολυπόθητη στιγμή των Χριστουγέννων, όπου μικροί και μεγάλοι στολίζουν το δέντρο με χαρά. Ο Ορέστης κοιτάζει την οικογένειά του από μακριά, μα δεν τολμάει να βρεθεί ανάμεσά τους. Μια λύπη έχει φωλιάσει μέσα του. Προσπαθεί, όπως κάθε χρόνο, να απασχολήσει το μυαλό και το βλέμμα του με κάτι άλλο για να μην τους κοιτάζει, όμως, φέτος κάτι έχει αλλάξει. Η ατμόσφαιρα δεν είναι η ίδια. Το νιώθει και αυτό του προκαλεί φόβο. Προσπαθεί να αποδιώξει το βλέμμα του για ακόμα μια φορά, αλλά δεν τα καταφέρνει. Κάτι από το παρελθόν έχει γυρίσει πίσω. Περιφέρεται στο στολισμένο σπίτι που φέρνει αναμνήσεις. Νιώθει την καρδιά μέσα στο στήθος του να σφυροκοπά σε κάθε χτύπο. Ήταν μια αχτίδα χαράς που αρνιόταν να δει. Παίρνει μια βαθιά ανάσα, σφιχταγκαλιάζει τις ρόδες του αμαξιδίου του για να φύγει γρήγορα από εκεί, αλλά τελικά το μετανιώνει. Κοιτάζει γύρω του ξανά. Κάτι τον κρατάει πίσω. Ήταν κάτι που του είχε λείψει όλα αυτά τα χρόνια.