Έχω γνωρίσει στη ζωή μου αρκετούς ανθρώπους που έψαχναν απεγνωσμένα την ελευθερία της ψυχής τους.

Πέρασαν βουνά, θάλασσες και ποτάμια, μοναχικοί καβαλάρηδες πάντα, εραστές μιας χίμαιρας που την είχαν βαφτίσει ελευθερία.
Αυτού του είδους οι άνθρωποι μοιάζει να ψάχνουν τελικά για την παγίδα τους.
Μοιάζει να ψάχνουν κάπου να αιχμαλωτιστούν.
Κάπου να χαρίσουν, κάπου να πετάξουν την ελευθερία που ήδη κουβαλάνε μέσα τους, χωρίς οι ίδιοι να το ξέρουν.

Μερικοί μπαίνουν σε ναρκοπέδια και χάνονται.
Αλλοι βρίσκουν τη μεγάλη παγίδα και παγιδεύονται.
Ολότελα.
Για πάντα.
Μόνο που δεν παραδέχονται ποτέ πως εκεί που έφτασαν είναι παγίδα.
Της δίνουν απλώς μια άλλη ονομασία.
Χρέος, ας πούμε.
Θυσία.
Αποστολή.
Έτσι, για να μπορούνε, άμα λάχει, να φοράνε το καπελάκι τους στραβά.