Αρνούμαι, να γράψω σε περίληψη την ιστορία... Η Αγάπη γεννήθηκε ένα ξημέρωμα μέσα στο «υπέροχο» μυαλό μου δίχως να την περιμένω... Ίσως να είμαι εγώ. Ίσως να είσαι εσύ. Είναι σαν το νερό, ικανή να παίρνει το σχήμα και τη μορφή όλων όσων αποφασίζουν να αλλάξουν τον ρου της ιστορίας τους. «Μόνο όταν οι άνθρωποι δούμε την αλήθεια κατάματα, ξεπλυμένοι από εγωισμό και ενοχές, μόνο τότε βρίσκουμε και τη λύση. Και η αλήθεια και η λύση ανήκουν μόνο σε μας… και εμείς έχουμε την ευθύνη τους».

«Η ανοχή είναι ενοχή. Το να ανέχεσαι καταστάσεις δεν σε κάνει\\λιγότερο ένοχο. Η ανοχή είναι αδυναμία. Είναι ο εύκολος τρόπος να πετάξεις το μπαλάκι της ευθύνης στον αντίπαλο... Ήταν τόσο θύτης όσο και θύμα. Θέλει γενναιότητα και σθένος ψυχής η διαμάχη και ο αντίλογος. Όμως, τουλάχιστον, αναλαμβάνει καθένας την ευθύνη του, υποστηρίζοντας τις πεποιθήσεις και τα θέλω του με κάποια εντιμότητα και όχι με την αδυναμία της αποφυγής της σύγκρουσης».

Τολμά να αφήσει πίσω της, όλα τα κοινώς αποδεκτά κεκτημένα της, μαζί και τον Μάνο, να ξεκινήσει απ’ την αρχή τη ζωή και το κυνήγι του ονείρου. Ανακαλύπτει τον έρωτα «τον ξεσηκωτή» και απολαμβάνει όσα η ζωή τής φέρνει στον δρόμο της. Πράγματι, εύχομαι να διαβάσεις τη συνέχεια και να κάνεις μαζί με την Αγάπη αυτό το υπέροχο ταξίδι ζωής.

Σ’ ευχαριστώ που κρατάς το βιβλίο μου στα χέρια σου.