...Το λοιπόν, κατέφτασα εχθές απ το Μαρόκο για μια εξόχως ευαίσθητη αποστολή. Ξέρεις ότι η σοδειά των δημητριακών προβλέπεται κακή στην πατρίδα: έβρεξε, αλλά λίγο. Χρειαζόμαστε επειγόντως σιτάρι, όμως πού να το βρούμε; Η Ουκρανία φλέγεται, οι Ρώσοι φυλάνε τα στάχυα τους, η Αυστραλία είναι μακριά. Μία και μοναδική λύση: η Ευρώπη.

...Αρκετές φράσεις είχαν σχηματιστεί έτσι στο κεφάλι του. "Τι κάνω εγώ εδώ;" Αυτή ήταν παλιά γνώριμη, στην οποία πλέον δεν έδινε προσοχή. Ναι, ήταν εμπεδωμένο, κανείς δεν ξέρει γιατί πέφτει σ αυτόν τον κόσμο ("τον βάναυσο", φυσικά), μπορούμε να λέμε ψέματα στον εαυτό μας, να πιστεύουμε χίλιες σαχλαμάρες, να φανταζόμαστε πως είμαστε εκλεκτοί, να επινοούμε θεούς και μεγάλα σχέδια, αλλά κατά βάθος δεν γνωρίζουμε τίποτα. Και λοιπόν; Δεν έχει σημασία αν η ζωή έχει ή δεν έχει νόημα, αρκεί να έχει γεύση.