Η ιδιωτική διαμεσολάβηση είναι η εναλλακτική οδός για την διευθέτηση των ιδιωτικών διαφορών. Το δικαιοπολιτικό και δογματικό ενδιαφέρον ελκύουν ιδίως τα νομοθετικώς εισαγόμενα στοιχεία υποχρεωτικότητας του θεσμού, ως δηλωτικά της εντόνως προωθούμενης διείσδυσής του στην δικαιοδοτική περιοχή, σε αναφορά μάλιστα με ένα ευρύτατο φάσμα πολυειδών ιδιωτικών διαφορών, από τις οικογενειακές έως και τις απτόμενες πεδίων κατ’ εξοχήν τεχνικών, όπως οι κτηματολογικές διαφορές. Το φαινόμενο, συνοδευόμενο από την ταυτόχρονη νομοθετική υποβάθμιση ή σχεδόν απαξίωση της δικαστικής μεσολάβησης, επιβάλλει την δικαιοπολιτική αποτίμησή του, γεγονός που επιτυγχάνεται μέσα από τις σελίδες του ανά χείρας βιβλίου.