«Χρειάζεσαι ένα βραχιόλι»... «Πού τα δικά μας παιδιά να φτάσουν τόσο ψηλά»... «Φανταζόμουν ότι θα με έσωζε ένα ψηλό και όμορφο παλικάρι»... Τα στερεότυπα, οι αγκυλώσεις μιας άλλης εποχής βέβαια αλλά ακόμη επίκαιρες, που τις περισσότερες φορές σφραγίζουν τη μοίρα των ανθρώπων.
Το σχολείο που αναπτερώνει («μου άρεσε το σχολείο... μέσα από τα βιβλία αντλούσα δύναμη»), το σχολείο που καταστέλλει («δύο μέρες αποβολή»), το σχολείο που εμπνέει (ο κ. Χαρισούλης , το σχολείο που ισοπεδώνει (η κ. Λύσσα).
Ο άνθρωπος που θέτει στόχους για να αγγίξει τα όνειρά του σε πείσμα όλων εκείνων που τον αμφισβητούν, το Δημόσιο με το μεγαλείο και τους εξευτελισμούς του, μια μικρή κοινωνία αντίγραφο και καθρέφτης της μεγάλης.
Ο αναγνώστης του βιβλίου θα ανιχνεύσει και θα εντοπίσει -«ο καθείς και τα όπλα του»- πολύ περισσότερα δώρα, που κινητοποιούν το μυαλό και την καρδιά.