Η καρδιά σμιλεύει τις λέξεις ανασαιμιά να γίνουν, στ’ απόκρυφα της. Γλυπτό που στην ομορφιά του εμπρός, ξαποσταίνουν γλυκά συναισθήματα.

Με μία μόνο αφετηρία -αυτή του έρωτα-, κάθε λογής μορφές αναβιώνουν ανάμεσα στους χρόνους, σκορπίζοντας πότε θάνατο και πότε ζωή. Πότε δυστυχία και πότε ευτυχία.

Και σαν αραχνοΰφαντο πέπλο, σε κάθε περίπτωση η μαγεία του έρωτα σκεπάζει τα πάντα, μοναδικός υπεύθυνος για κάθε κατάληξη.

Για μία Αφροδίτη έγιναν όλα!
Για μία Κίρκη ξεστράτισε η καρδιά.
Για μία Αννίτα η ζωή έδειξε και το άλλο της πρόσωπο.
Για μία Συλβάνα -και όχι μόνο-, η λέξη βιασμός βάφτηκα για πάντα μαύρη.
Για έναν Πιέρο η έκτη εντολή «ου φονεύσεις» έχασε το νόημα της.
Για έναν έρωτα το μυαλό ενός τρελού, χάνεται στα συντρίμμια του.