Η ανέμελη παιδική μου ζωή στο αγαπημένο μου Τρίκωμο, τότε που το χέρι του Θεού ήταν απλωμένο και στο δικό μας τόπο! Θύμησες μέσα σ ανθισμένα περβόλια με άρωμα λεμονιάς και πορτοκαλιάς να συναγωνίζονται την όμορφη παραλία την γεμάτη κρίνα και καβούρια! Παιχνίδια στο φεγγαρόφωτο αλλά και στις γειτονιές, με τις νοικοκυρές να ετοιμάζουν όλες τις προμήθειες του σπιτιού για το χειμώνα! Η αξέχαστη γειτονιά με τον παππού, τη γιαγιά, την μητέρα και τον πατέρα μου να τρέχει όλη μέρα με τον κινηματογράφο του που ήταν το όνειρο της ζωής του! Πνευματική αναφορά και σταθμός το Δημοτικό μας σχολείο με τους φωτισμένους δασκάλους και τους αγαπημένους συμμαθητές και συμμαθήτριες! Πόσο ανέμελη ήταν η ζωή μας τότε... Αυτή η ζωή που έχτισε τον χαρακτήρα μας και σηματοδότησε την μετέπειτα πορεία μας ...