«Όποιος γεννιέται σε λιμάνι γεννιέται με το ταξίδι μέσα του .... Το σακίδιο της ανθολογίας Τα μάτια του λόγου φυλάει πολλά από τη διαδρομή του ταξιδιού κουβαλάει την επιθυμία να φιλήσει τα πόδια της ποίησης, γνωρίζοντας ότι στο τέλος απλώς θα φάει χώμα κουβαλάει το χρυσό νόμισμα που πρέπει να παραδοθεί σε μια μικρή Κωφάλαλη για να έχει πρόσβαση στο ουράνιο τόξο της γλώσσας της. Μεταφέρει, επίσης, τα θολά ζώα που ο ποιητής μαδάει, απολεπίζει και γδέρνει, με την επιμονή να δει ένα δάκρυ στον πάτο της χύτρας. Και το εμμονικό κουλό χέρι της γραφής, τους αγνοούμενους συντρόφους, την αδηφάγα πείνα των καθρεφτών, τους εραστές που έβαλαν τα μάτια τους να τραγουδήσουν, τη ζούγκλα με τα σπλάχνα της έξω, τον θάνατο που δουλεύει μπροστά στα μάτια όλου του κόσμου, το μαύρο αλεύρι της ξενιτιάς και τις μαρίμπες που πετάνε».