Στο βιβλίο του «Η Ψυχή του ανθρώπου στον Σοσιαλισμό» ο Ουάιλντ κατορθώνει με γλαφυρότητα ύφους και διαύγεια πνεύματος να χειριστεί με μαεστρία την πολυπλοκότητα του ζητήματος, συνθέτοντας ένα κείμενο δοκιμιακό, ριζοσπαστικό και συνάμα διαχρονικό. Προβαίνοντας σε ένα σύνολο επιχειρημάτων και κριτικών προσεγγίσεων, έρχεται για μια ακόμα φορά σε σφοδρή αντιπαράθεση με κάθε έννοια συμβατικότητας.

‘Ένας παγκόσμιος χάρτης που δεν περιλαμβάνει την ουτοπία δεν αξίζει ούτε ματιά, καθώς παραλείπει τη μόνη χώρα όπουη Ανθρωπότητα αποβιβάζεται πάντα.’