Τόσοι Νοέμβρηδες, τόσοι Δεκέμβρηδες,
σείουν συθέμελα άτομα, οικογένειες, κοινωνίες.
Λίγοι ξυπνήσανε και βγήκανε στο δρόμο.
Τόσοι Νοέμβρηδες, τόσοι Δεκέμβρηδες,
καταλαμβάνουν κτήρια, κάνουν πορείες, αγωνίζονται.
Οι πολλοί τα βλέπουν στις ειδήσεις.
Τόσοι Νοέμβρηδες, τόσοι Δεκέμβρηδες,
ανασηκώνουν μυρωδιές, μνήμες, γενιές ολόκληρες.
Κάποιοι δεν κοιτάνε μόνο τη δουλειά τους.
Δεν έμεινε μέρα που να μην ονειρεύονται
ένα καλύτερο αύριο.
Μοιάζουν αφηρημένοι από τη τόση νοσταλγία
και λαχτάρα
για ένα παρελθόν που οι ήρωες-νεκροί κάνανε ένδοξο
για ένα μέλλον που θέλουν να κάνουν ένδοξο οι ίδιοι.
Γιατί ποτέ δεν πιστέψανε πως το καλύτερο θα έρθει
ως δια μαγείας
ούτε πως θα το φέρουνε έτοιμο ηγέτες από τζάκια
και σαλόνια...