Σου προτείνω να φτάσεις ως την παραλία.
Μόνος.
Πάρε μαζί σου τις σκέψεις μου,
κι άστες να γίνουν επικούρειοι ψίθυροι
ανάμεσα στις κατάλευκες πέτρες.
Κι ύστερα δες
με ποιο μαγικό τρόπο
το είναι μου ακέφαλο σώμα
περιστρέφεται γύρω από σένα
χωρίς την φλογερή αναστάτωση των πρότερων χρόνων.
Δες πώς διαλύεται.
Σαν σταγόνα σ’ ένα ποτήρι νερό.
Πώς ανασυντίθεται.
Σαν άγαλμα,
σε σπασμένο χρώμα λευκό.
Σ’ αυτό το τοπίο,
απαλλαγμένο πια
από τους στρατιώτες της ερωτικής ορμής,
δίχως τη φορτική θανάσιμη αμαρτία
σκέψου μήπως αυτή είναι
η τελευταία ευκαιρία της αγάπης
που σου πρέπει.
Αν μη τι άλλο,
δίπλα στο ακρογιάλι,
γίνε σπονδή στο δικό μου γαλάζιο.