Στην ποιητική της συλλογή Αβυσσος ψυχής η Αθηνά Τσίγκα-Παππά συγκεντρώνει ποιήματα τα οποία έχει εμπνευστεί από την αρχή της συγγραφικής της δραστηριότητας μέχρι σήμερα. Ποιήματα λιτά και ανθρώπινα, που μιλούν για τον πόνο της ξενιτιάς, για τον χρόνο που χάνεται, για τον ανεκπλήρωτο έρωτα. Η χρήση του δεκαπεντασύλλαβου ως βασικού μέτρου στο σύνολο σχεδόν της ποιητικής συλλογής αναδεικνύει τη στενή σχέση της με την παράδοση του δημοτικού τραγουδιού. Έτσι, υιοθετώντας το λιτό ύφος της δημώδους ποίησης, καταφέρνει να μας ξεναγήσει σε έναν δικό της κόσμο, γεμάτο έρωτα, ομορφιά, αγάπη, αλλά και πόνο. Πολλά ποιήματά της μοιάζουν με λαϊκά ή δημοτικά τραγούδια, που την κρυφή μελωδία τους συμπληρώνει η συγκίνηση του αναγνώστη.