ΕΡΓΟΓΡΑΦΙΑ ΚΑΙ ΔΟΚΙΜΗ ΒΙΟΓΡΑΦΙΑΣ

Όσοι συνάντησαν τον Σπύρο Ασδραχά, στη ζωή ή στα κείμενά του, γνωρίζουν ότι θεωρούσε τον εαυτό του "έναν μικρό κόκκο του μεγάλου κουρνιαχτού που ονομάζουμε Ιστορία". Προσπαθώντας να αποτυπώσω το έργο του, ξεφυλλίζοντας βιβλία, περιοδικά, εφημερίδες, ξεσκόνιζα τον χρόνο που πάει σκεπάζοντας και τη δική μου και τη δική μας ζωή, ένιωθα να βυθίζομαι ξανά σε λέξεις, ονόματα, εικόνες, ελπίδες και απογοητεύσεις μιας Ελλάδας και μιας Ευρώπης για περισσότερο από μισόν αιώνα: σε εικόνες της ζωής μας. Ένα ανάποδο ταξίδι, του οποίου τώρα ξέρουμε το τέλος!

Μέσα από αυτό το ταξίδι, ο Σπύρος Ασδραχάς έφτιαξε τη μορφή του: παιδί του δικού του μικρού και μεγάλου χρόνου, παιδί των δικών του -μικρών, μεγάλων, πολύβουων ή μυστικών, ρητών ή άρρητων- πατρίδων, που έφυγαν τώρα και χάθηκαν μαζί του, μαζί με τις λέξεις που έπλασε για να μας πει για τον δικό του κόσμο. Παιδί αυτής της εποχής, μέτοχοι της οποίας υπήρξαμε, λίγο ή πολύ, όλοι μας. Παιδί της, αλλά και εκφραστής της;
Οπωσδήποτε, ναι - αλλά όχι καθρέφτης της.