... Ή Κλαρίσα δεν υπήρχε παρά μόνο σαν φάντασμα στο παγκάκι, ως ανάμνηση μιας μνήμης πού δεν ήταν δική μου, ίσως ακόμα και σαν το παραλήρημα ενός ονείρου, ήταν ή ηχώ ενός παρελθόντος καταποντισμένου στην ιστορία, μα προσπαθούσα να ιχνηλατήσω αυτή τη μνήμη, ν ακολουθήσω τη διαδρομή της. Την ίδια στιγμή όμως πού, νιώθοντας αβάσταχτη δυσφορία, σταμάτησα ν ακούω τη φωνή της να μιλάει μέσα μου, αισθάνθηκα ξαφνικά την παρουσία της έξω από έμενα, δίπλα μου. Τη ζωντανή παρουσία μιας νεκρής.