Μόνο τη Νύχτα. Ίσως γιατί μόνο τότε όλα μπορούν να συμβούν, έστω και μυστικά. Στο σκοτάδι, αισθανόμαστε ασφαλείς να λέμε λέξεις και να πράττουμε πράξεις που το επόμενο πρωί ανήκουν στο παρελθόν.

«Ας γείρω λίγο στο κρεβάτι,
στον νου να φέρω θύμησες παλιές,
κάτω απ’ το μαξιλάρι να τις κρύψω,
κανείς να μην τις βρει.
Ένα γλυκό χαμόγελο ονειρεύτηκα
πως είχα προτού πλαγιάσω,
μα είχα -ήδη-κοιμηθεί.»

Οι φροϋδικές και λακανικές επιρροές είναι εμφανείς στο έργο του Διονύση Αναλυτή. Η πρώτη του ποιητική συλλογή περνά από τα αδιέξοδα του έρωτα μέσα από ψυχαναλυτικά μονοπάτια. Σαν όνειρο εντός πραγματικότητας, σαν φαντασία μέσα σε σύμβολα, έρχονται οι λέξεις να βάλουν σε τάξη, αλλά και να προκαλέσουν νέα αταξία στα σημαίνοντά μας.

«Ακου πώς ζούμε με μια επαναλαμβανόμενη αναπνοή».