"Θέλω παιχνίδια, θέλω χαρά
φασαρία και σαματά.
Θέλω τα νύχια μου να ξύνω
να γρατσουνώ, να γουργουρίζω
θέλω χάδια, να κυλιέμαι
να νιαουρίζω, να χασμουριέμαι."

Μονολογώντας η Μπέλα, έτρεξε να πει
όλο το μεγάλο της παράπονο στη Μικαέλα.
Η Μπέλα ήταν μια γατούλα, όμορφη και ζωηρή,
δεν είχε όμως κατανόηση πολύ.
Ήθελε να κάνει συνέχεια το δικό της,
ό,τι σκάρωνε το σκερτσόζικο μυαλό της.
Κορόιδευε και τον Μπίγκο.
Απ το νιαουροπαραπάτημά της, ο Μπίγκο όμως
μια νύχτα χωρίς φεγγάρι θα τη σώσει,
μέχρι καινούρια ζαβολιά να σκαρώσει
και μέχρι την αλήθεια να ξετρυπώσει.
"Φτου ξελευθερία!" τότε θα φωνάξει μ όλη
τη δύναμη της ψυχής της, η μικρή Μπέλα Μπαλού,
χωρίς όμως να ακουστεί ούτε τσιμουδιά...