Ενδεχομένως κάποτε
σε ένα τυχαίο άφεγγο στενό
της πολυσύχναστης λεωφόρου
να προσπεράσουν οι ματιές μας
το ίδιο γυάλινο βάζο που κοσμεί
τη βιτρίνα παλαιοπωλείου
με φτιασιδωμένα κατηφορικά φρύδια
και χέρια τοποθετημένα εντέχνως
σε θέση παράλυσης θα κοντοσταθούμε
να αναψαχουλέψουμε για λίγα δευτερόλεπτα
τη μονοχρωμιά των ανακλάσεων
κάπως θα βολέψουμε την ουρά
κάτω απ’ τα σκέλια μας
κι έτσι αμίλητα τακτοποιημένοι
θα προχωρήσουμε δήθεν ευθεία
πηγαίνοντας λίγο παρακάτω
τις ξεχειλισμένες μας εικόνες
που κάθε πρωί βγαίνουν με λουρί περίπατο
στον έξοχο κόσμο τον καλοβαλμένο.