Δεν υπάρχει ευτυχία. Υπάρχει ζωή. Κι η ζωή είναι μια ανεμοδούρα. Μέσα στη δίνη του ανέμου, απ την αγάπη μονάχα κρατήσου και ζήσε αληθινά. Ευγνωμοσύνη και μόνο ευγνωμοσύνη νιώθω για όσα έζησα και για όσο έζησα» γράφει κι ύστερα με αργές κινήσεις ακουμπά το τετράδιο με τις πολλές σελίδες στο καρυδένιο, στρόγγυλο τραπέζι. Δίνει ένα σιγανό φιλί στο κεφάλι του Κωνσταντίνου. Η νύχτα έχει προχωρήσει κι η Αρχοντούλα θέλει πια να ησυχάσει. Το φεγγάρι έχει φύγει πάνω από το χιονισμένο Μαίναλο και το αηδόνι ετοιμάζεται να ψάλει την ’νοιξη, που έρχεται στεφανωμένη με άνθη αναστάσιμα. Το ταξίδι δεν τελειώνει ποτέ... χα κρατήσου και ζήσε αληθινά. Ευγνωμοσύνη και μόνο ευγνωμοσύνη νιώθω για όσα έζησα και για όσο έζησα» γράφει κι ύστερα με αργές κινήσεις ακουμπά το τετράδιο με τις πολλές σελίδες στο καρυδένιο, στρόγγυλο τραπέζι. Δίνει ένα σιγανό φιλί στο κεφάλι του Κωνσταντίνου. Η νύχτα έχει προχωρήσει κι η Αρχοντούλα θέλει πια να ησυχάσει. Το φεγγάρι έχει φύγει πάνω από το χιονισμένο Μαίναλο και το αηδόνι ετοιμάζεται να ψάλει την Ανοιξη, που έρχεται στεφανωμένη με άνθη αναστάσιμα. Το ταξίδι δεν τελειώνει ποτέ...

Ένα μυθιστόρημα εμπνευσμένο από αληθινές ιστορίες, που αναδύονται καθώς το χτες ενώνεται εκρηκτικά με το σήμερα. Μια ηρωίδα δοκιμάζεται, αγωνιά, αγωνίζεται και προσδοκά την αγάπη, την αγάπη που δικαιώνει την ύπαρξη του κόσμου, μα και ολόκληρης της ζωής...