«Ακου: Βρισκόμαστε στα 1967, με τα Ταρατατζούμ της δικτατορίας που κάνανε τότε. "Μέσα στου Απρίλη τη γιορτή", τραγουδούσαν, όπως έμαθα αργότερα, κι η μάνα μου πήγε ψωμί και δυο ελιές στον στάβλο του Μπελεγρίνου, Απρίλης μήνας ήτανε, να τις φάει ο Μινώταυρος... Μπουκιά και συχώριο οι ελιές και η μάνα μου το ίδιο ήτανε τότε, το μισό χωριό καυλωμένο μαζί της. Πηδήχτηκε, λένε, με το μισό από αυτό, δηλαδή το μισό του μισού... Κάποια ρώγα της πλάνεψε το μάτι του Γεράσιμου, την έστρωσε τη μάνα μου στο σανό κι εκείνη του άνοιξε τα πόδια της... Υπάρχει ακόμα πίσω από το εικόνισμά μας το σκισμένο της βρακί... Για να πηδηχτεί, πήγε... Εμένα δεν με ρώτησε κανένας, ούτε τον πατέρα μου που ήταν ανίκανος, σακάτης από δυναμίτη, και από προφύλαξη δεν κάτεχε ο Γεράσιμος όπως οι άλλοι... Το 68 γεννήθηκα εγώ... Για να μη γίνει σκάνδαλο, βάλανε τον σακάτη και με αναγνώρισε σαν τέκνο δικό του και ο ίδιος το πίστευε για καμιά δεκαριά χρόνια, μέχρι που έπεσε από μια ελιά που την τίναζε και έσπασε το σβέρκο του... ... Η γιαγιά Βασίλω, πρωτοθειά τής μάνας μου, κοίταζε από τον φεγγίτη του στάβλου το μυστήριο, δηλαδή την ωραία και το τέρας που κάποτε ήτανε και δικός της εραστής, τότε με τ αντάρτικα, και το έκανε βούκινο στο χωριό... Πήραν με τις πέτρες τον Γεράσιμο και δεν ξαναφάνηκε στα χωριά μας... Το μούλικο δεν γνώρισε τον πραγματικό πατέρα του που πήγε στη Μικρασία κι εκεί χάθηκε, λένε, μακάρι να ξέρανε τι λένε... Ο σακάτης με έστειλε σχολείο, μου έπαιρνε τσάντες και μολύβια και βιβλία, και πάνω που έβγαζα βυζάκια πάπαλα και ο σακάτης... Η μάνα μου τον χαβά της, ελεύθερη και ωραία, πηδήχτηκε με το υπόλοιπο μισό του μισού που την είχε βάλει στο μάτι, μέχρι που τη βρήκε καρκίνος στη μήτρα το 86 και άφησε εμένα στα δεκαοχτώ να πηδηχτώ με το πρώτο και το δεύτερο μισό του χωριού... Δεν παντρεύτηκα για να είμαι απερίσπαστη στο έργο μου...
Αναστασία, επικοινωνείς;»
«Όχι».
«Τη γλίτωσες...»