Με μια πρώτη ματιά ο κινηματογράφος, που γεννήθηκε πριν μερικά χρόνια, μπορεί να φαίνεται φουτουριστικός ήδη, χωρίς παρελθόν και ελεύθερος από παραδόσεις. Στην πραγματικότητα, με το να εμφανίζεται με τη μάσκα του βωβού θεάτρου κληρονόμησε τα πιο παραδοσιακά σκουπίδια του φιλολογικού θεάτρου. Συνεπώς, όλα όσα έχουμε πει και κάνει για το θέατρο ισχύουν και για τον κινηματογράφο... Ο κινηματογράφος είναι μια αυτόνομη τέχνη. Συνεπώς δεν πρέπει ποτέ να αντιγράφει το θέατρο. Ο κινηματογράφος, με το να είναι ουσιαστικά οπτικός, πρέπει πάνω απ όλα να εκπληρώσει την εξέλιξη της ζωγραφικής, ν αποσπαστεί από την πραγματικότητα, από τη φωτογραφία, από το όμορφο και το σοβαρό. Πρέπει να γίνει άσχημος, παραμορφωτικός, ιμπρεσιονιστικός, συνθετικός, δυναμικός, ελεύθερος από τις λέξεις.