Ένα κομμάτι της ιστορίας μας, το οποίο χρήζει ιδιαίτερης μελέτης είναι αυτό του Μεσαιωνικού Ελληνισμού. Οι Βυζαντινοί μας πρόγονοι πρωταγωνίστησαν για χίλια χρόνια σε Δύση και Ανατολή αμυνόμενοι διαρκώς στις αναρίθμητες επιθέσεις των αλλοφύλων. Επέλεξα να ασχοληθώ με τα εκατό χρόνια (960-1060) της μεγίστης ακμής της Ρωμιοσύνης, διότι η Βυζαντινή Αυτοκρατορία κάλυπτε μία τεράστια γεωγραφική έκταση, είχε δημιουργήσει μία ευημερούσα οικονομία, συνδυασμένη με μία λαμπρή ανάπτυξη στα γράμματα και στις τέχνες και διέθετε την τελειότερη στρατιωτική μηχανή της εποχής της. Κυριότεροι εκπρόσωποι του χρυσού αιώνα για τον Μεσαιωνικό Ελληνισμό ήταν οι αυτοκράτορες Νικηφόρος Β Φωκάς, Ιωάννης Α Τσιμισκής και Βασίλειος Β ο Μακεδών (Βουλγαροκτόνος).

Η περίοδος αυτή είναι ξεχασμένη από το νεώτερο ελληνικό κράτος και υποβαθμίζεται αργά και σταθερά στην εκπαίδευση και στα Μέσα Μαζικής Ενημερώσεως, ίσως γιατί οι πολιτικοί μας ταγοί δεν μπορούν να συγκριθούν με εκείνους τους ηγέτες, οι οποίοι δεν είχαν μάθει να υπακούουν, αλλά αντιθέτως είχαν μάθει να επιβάλλουν την θέλησή τους στους ξένους. Ίσως γιατί δεν μπορούν να αποδεχθούν την βυζαντινή στρατιωτική ισχύ και την πανίσχυρη οικονομία που επέτρεπαν στους προγόνους μας να καυχώνται ότι ζουν στο ισχυρότερο κράτος της Οικουμένης και να υπερηφανεύονται ότι έχουν φτιάξει την πλουσιώτερη πρωτεύουσα του τότε γνωστού κόσμου, την επονομαζόμενη Βασιλίδα των πόλεων. Ίσως γιατί έχουν αποδεχθεί ότι το νεώτερο ελληνικό κράτος πρέπει να παραμείνει μικρό και ευάλωτο, για να παραχωρεί δικαιώματα στις αξιώσεις των ισχυρών της γης και κυριαρχία στην γείτονα χώρα, η οποία αδιάκοπα μάς υπενθυμίζει με περισσό θράσος την παντοδυναμία που αυτή είχε τον 16ο και τον 17ο αιώνα στην περιοχή. Συνέπεια αυτής της ηττοπάθειας είναι η Τουρκία, που θεωρείται ο νόμιμος κληρονόμος της οθωμανικής αυτοκρατορίας, να διεκδικεί την Κύπρο, την Ανατολική Μεσόγειο, την Κρήτη, το Αιγαίο, την Θράκη και ακόμα και την Μακεδονία μας και εμείς να μην διεκδικούμε απολύτως τίποτα!