ΕΠΤΑ μεγάλας επαναστάσεις αριθμεί ό ελληνισμός κατά το μεσολαβούν από της αλώσεως της Κωνσταντινουπόλεως μέχρι της αναγεννήσεως του 1821 τετρααιώνιον διάστημα. Επισημοτέρα όμως πασών των άλλων υπήρξεν η περί τα τέλη τής ΙΖ εκατονταετηρίδας υπό των Ενετών μεν υποκινηθείσα, αλλά διά της στιβαράς χειρός των τέως αμεριμνούντων αρματωλών αισίως διεξαχθείσα.

Ή στιγμιαία εκείνη αναγέννησις της ελληνικής φυλής, διά τής αισχράς των. Ενετών προδοσίας, επνίγη μεν εντός ποταμών αιμάτων, άλλ εις τον Ελληνισμόν λαμπροτέραν προσεκτήσατο αίγλην. Ό αρματωλός δεν ήτο πλέον μίσθιος χωροφύλαξ του κατακτητού, οι δε έκπατρισθέντες Έλληνες εγνωστοποίησαν εις την Ευρώπην, ότι δεν απέθανεν ή Ελλάς. Οί περιηγηταί δεν εθαύμαζον πλέον τα υπό εκφυλισθέντων δούλων πατούμενα ιερά τής αρχαιότητος μνημεία, άλλ εκπληκτοί παρετήρουν διηνεκή καθ άπασαν την Ελλάδα επαναστατικόν οργασμόν.