Γραμμένο το Μάρτιο του 1212, από τον Κάμο Νο Τσόμεϊ, ποιητή και μουσικό της περιόδου Καμακούρα (1185-1333), ξεκινάει με μια πρόταση φημισμένη για την παροδικότητα των πραγμάτων. Μετά από μια περιγραφή καταστροφών που υπογραμμίζουν το ευμετάβολο της ανθρώπινης ζωής, ο αφηγητής μας περιγράφει την απόφασή του να φύγει από τον κόσμο, την κατασκευή της καλύβας του και την καθημερινή του διαβίωση ενώ πλησιάζει το τέλος της ζωής του. Η βιοθεωρητική του κατεύθυνση είναι Βουδιστική.