ΣΚΙΕΣ ΑΓΚΑΛΙΑΣΜΕΝΕΣ

Σκιές αγκαλιασμένες με τον άνεμο μεγαλώνουν περίεργα τις νύχτες,
ανασταίνονται από έναν κόσμο μακρινό. Μορφές σιωπηλές
περπατούν ανάλαφρες, ψιθυρίζουν καημούς,
σκαρφαλώνουν στους έρημους τοίχους.
Φωνές άλαλες, με όρια ασαφή,
πρόσωπο ανύπαρκτο. Η υγρασία τις τρυπάει,
τρίζουν τα κόκαλά τους, τα χέρια τους παγωμένα,
τα βλέφαρά τους ακίνητα. Μανδύες σκοτεινοί
έρχονται από το πουθενά, βαδίζουν στη σειρά,
μπαίνουν στα έρημα δωμάτια, κάθονται στη διπλανή καρέκλα.
Πελώριες πέφτουν πάνω μας, σκεπάζουν τις φωτογραφίες που αγαπήσαμε.
Με το αμίλητο νερό στο βαθύ πηγάδι της ύπαρξής τους.
Πιο ζωντανές από ποτέ, πιο τυραννικές από ποτέ.