Η ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΩΣ ΜΝΗΜΗ ΚΑΙ Η ΜΝΗΜΗ ΣΤΗ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

Ως προς την οργάνωση της εργασίας, το πρώτο κεφάλαιο εξετάζει τη συγκρότηση του πεδίου των Σπουδών Μνήμης, προκειμένου να παρουσιαστούν οι έννοιες που προτείνονται ως δυνητικά πρόσφορες για τη μελέτη της μετάφρασης.

Το δεύτερο κεφάλαιο πραγματεύεται τη μνήμη του μεταφραστή και τη σχέση της με το habitus του Bourdieu.

Το τρίτο κεφάλαιο πραγματεύεται το μετάφρασμα ως μνήμη του κειμένου, με αναφορά στη διακειμενικότητα, την αναμετάφραση, την έμμεση μετάφραση και την κατά Jakobson διασημειωτική μετάφραση, ως αναμεσοποίηση, αλλαγή δηλαδή μέσου (remediation).

Το τέταρτο κεφάλαιο εξετάζει την τεχνητή ηλεκτρονική μνήμη, ως εργαλείο και έκφανση συλλογικής μνήμης.

Τέλος, το πέμπτο κεφάλαιο αναφέρεται στη μετάφραση ως πολύμορφο «τόπο μνήμης» και «ίχνος» της μεταφραστικής διαδικασίας και της νόρμας, της γλώσσας και του λογοτεχνικού, πολιτισμικού, κοινωνικοπολιτικού πολυσυστήματος και διερευνά την αρχειακή διάστασή της, συνδεόμενο έτσι με την ιστοριογραφία.