«Έχω διαισθητική δυσλεξία. Η αγάπη από την απάτη, δυο γράμματα μακριά. Μία τυχαία μετάλλαξη στο γονίδιο της πίστης». Αν τα συναισθήματα ήταν φίλοι, με σάρκα και οστά, πώς θα ήταν; Ψηλοί, ξανθοί, αδύνατοι, όμορφοι; Θα βγαίναμε, θα πίναμε, θα μαλώναμε, θα μας ρεζίλευαν, θα κλαίγαμε παρέα; Έρωτας και απιστία, εργασιακές σχέσεις, ελπίδες και απογοήτευση. Είναι η αναζήτηση της ευτυχίας τόσο δύσκολη; Ή μήπως, όσο πιο πολύ προσπαθούμε, τόσο χάνουμε τελικά τον εαυτό μας; Η ευτυχία έρχεται μόλις σταματήσουμε να την αναζητάμε. Όχι ως μόνιμος συγκάτοικός μας, αλλά σαν φίλος παλιός, πραγματικός, που είναι πάντα εκεί, να γελάσει μαζί μας σ’ ένα παγκάκι, να μοιραστεί μια κούπα καφέ, να μας συγχαρεί για μια επιτυχία. Οι φόβοι και οι ανασφάλειές μας την κρύβουν, η συνήθεια την απωθεί. Αλλά η ευτυχία δεν φεύγει. Κρύβεται για να εμφανιστεί ξανά μόλις είμαστε έτοιμοι να τη δεχθούμε. «Οι άσχημοι φίλοι μου» πραγματεύονται όλα αυτά που βιώνουμε καθημερινά σε μια αέναη προσπάθεια να επιτύχουμε και να γίνουμε αποδεκτοί, χωρίς να συνειδητοποιούμε ότι, σ’ αυτή την προσπάθεια, καταπατάμε κομμάτια της προσωπικότητάς μας. Ένα διήγημα που μας παροτρύνει να αγκαλιάσουμε τα συναισθήματά μας, όσο άσχημα και να ’ναι.