"Το ίδιο βράδυ εμφανίστηκαν στον ύπνο μου κάτι παράξενοι άνθρωποι. Έλεγαν πως με ξέρουν. ... Ήταν κι ένας πενηντάρης με μακρύ πράσινο χορτάρι στο χέρι να το κρατάει λες κι ήταν όπλο. Είναι ανθεκτικό, φώναζε κοροϊδευτικά και σκόπευε να δέσει με αυτό τα δάχτυλά μου. Για να σταματήσω να γράφω, έλεγε. ...Το πλήθος αυξανόταν. ...
Ψάχνω το αυτοκίνητό μου να σωθώ. Κι αυτό παρκαρισμένο απέναντι να έχει πάρει σχήμα τεράστιου βιβλίου. Το μόνο που σκέφτομαι να τρύπωνα μέσα του. Να έκλεινα πίσω μου το σκληρό εξώφυλλο. Δεν προλαβαίνω.
Από μακριά πλησιάζουν, με γρήγορο βηματισμό, οι δυο μεσήλικες της οδού Περιστάσεως. "Σταθείτε" λέω τεντώνοντας το χέρι μου μπροστά να τους κόψω τη φόρα "για εσάς δεν έγραψα τίποτα". "Σκέφτηκες όμως, σκέφτηκες" φωνάζουν αγριεμένοι "περίμενες την περίσταση, μόλις μας είδες αμέσως το σημείωσες στο μπλοκάκι, είχες την πρόθεση κάπου να μας τοποθετήσεις και να υποθέσεις πράγματα για εμάς". ... Γιατί; μήπως μας ρώτησες; Να αφήσεις τον κόσμο στην ησυχία του και στην πολύτιμη σύντομη ζωή του... παλιοσυγγραφέα, ψευτοθεέ, δημιουργέ της συμφοράς που ηδονίζεσαι γράφοντας ξένα πεπρωμένα..."