Αντικείμενο του βιβλίου «Η Αρχή της Εύνοιας Υπέρ της Αναγνώρισης και Εκτέλεσης Αλλοδαπών Διαιτητικών Αποφάσεων» είναι η εξέταση αυτής της θεμελιώδους ερμηνευτικής αρχής στο πλαίσιο της Σύμβασης της Νέας Υόρκης του 1958 και η επισκόπηση της νομολογίας των ελληνικών, ιδίως, δικαστηρίων, τα οποία και επιφορτίζονται το δύσκολο έργο διασφάλισης μίας συντονισμένης και τελολογικά προσανατολισμένης ερμηνείας και εφαρμογής της. Μεθοδολογικά, η μελέτη επιχειρεί τη θεωρητική-δογματική θεμελίωση της αρχής της εύνοιας με έμφαση στη διεθνή βιβλιογραφία, νομολογία, και στις προπαρασκευαστικές εργασίες της Σύμβασης, ενώ παρουσιάζει και την η ελληνική νομολογία αναφορικά με την ερμηνεία και εφαρμογή της Σύμβασης.