με ύπνους δονκιχωτικούς, πηγαίνουμε
μ αρνητικό βάρος σε σπειροειδείς τροχιές
και λοξή βαρύτητα
παγιδευμένοι σε άμπωτες
φλερτάροντας κόκκινες πλημμυρίδες κάτω από νοσταλγικό φως
ουτοπίας
να τοποθετήσουμε τον πικάντικο χρόνο μας
σε καινούριες εφαρμογές του ανεξάντλητου
πέρα από τις ψηλαφιστές αναζητήσεις
χαμένων μυστικών και μηδενόφρακτης οδύνης.
Συννεφιάζει
γκριζαίνουν τα μαλλιά των πιθανοτήτων
γύψινα φτερά αιωρούνται στον ουρανό μας ψάχνοντας για αγγέλους
οι ελπίδες φωλιάζουν σε χορταριασμένα κάστρα
και τα πλοία των μαγικών μαντάτων ακόμα δεν άραξαν
αφού περιμένουν
τα δικά μας λιμάνια