Διάβασα κάπου την αδιασταύρωτη είδηση ότι σε μια πόλη λειτουργούν εικονικές στάσεις λεωφορείων κοντά σε ανθρώπους που πάσχουν από άνοια και έχουν σύνδρομο απόδρασης, εκεί περιμένοντας, ταξιδεύουν φαντασιακά και μετά τους παίρνουν για το σπίτι πίσω, το λεωφορείο που δεν πέρασε σήμερα θα τους πάρει οπωσδήποτε αύριο.

Πάντα ο ένας έπαιρνε από τον άλλο κι αυτό μπορεί να
συναιρέσει τις τέσσερις αριθμητικές πράξεις σε μια άγνωστη -μέχρι τώρα- έννοια
σήμερα, στην εποχή της ετοιματζίδικης σκέψης, θα μπορέσουμε να υπερβούμε τη
μίμηση, να επιδιώξουμε κάτι παραπάνω από μια φυγή;

Γιατί βέβαια «ο Λαός έχει το μάτι βαρύ, γελιέται, ξεγελά,
το δίκιο της θάλασσας έχει -ψυχραιμία ωστόσο-
της γεμάτης απύλωτα στόματα
και σωρούς απ’ τα σκουπίδια μας».
Και είτε θα βρούμε «μια χαραμάδα φωτός από ένα beyond
μιας μπλοκαρισμένης χαραυγής
που είναι εκεί, για κάθε εξόριστο»,
είτε τον ζόφο μιας ετεροτοπίας που ήδη διαφαίνεται:
«Δεν υπήρχαν εντεταλμένοι καλπικογράφοι
ούτε ρεπόρτερ η δημόσια σφαίρα είχε εκλείψει,
αποκρύψεις, αποκλεισμοί, στρεβλώσεις ήταν περιττά».