Τα 19 ποιήματα αυτής της συλλογής τροφοδοτούνται τόσο, και κυρίως, από το συγκαιρινό του ελληνικό βίωμα, από την καθημερινότητα της γενιάς του όσο και από ένα διαχρονικό βίωμα, την προσωπική ματαίωση της απόπειρας προσαρμογής στην πραγματικότητα που επιβάλλει η σκληρή καθημερινότητα. Η ποιητική φωνή δεν αναζητά λύσεις αλλά αποτυπώνει με ενάργεια τη διαρκή απομάκρυνση μεταξύ επιθυμίας-πραγματικότητας και αναζητά εναγώνια μια θέση για να διαχειριστεί την αντίδρασή της στα τεκταινόμενα. Έτσι παράγεται ένας συνεχής δραματικός μονόλογος όχι σε χαμηλόφωνο εξομολογητικό τόνο αλλά με φωνή που επιχειρεί να αιωρηθεί μεταξύ καταγγελίας και πικρού αυτοσαρκασμού.