Η γλώσσα ένας μηχανισμός αγωνιστικός που παράγει ενέργεια, και ο οποίος αμέσως μετά την εκκίνησή του μετατρέπεται με επιδεικτική ορμή, ακρίβεια και ενάργεια σε αυτοπαραγωγική μηχανή, σε μια αυτομηχανή. Τώρα η γλώσσα βράζει, ανεβάζει πυρετό, φιλτράρεται με το καυτό νερό της εξοργισμένης και αδιέξοδης διάνοιας. Και λειαίνεται από την ίδια της την ορμή, την ακατάσχετη ροή. Γίνεται μια επιφάνεια, οι οριζόντιες ανακλάσεις μιας άλλοτε κάθετης σκέψης. Μια αχανής επιφάνεια ελεγχόμενη εμμονικά, συμμετρικά, όλο και πιο αραβουργηματικά, όσο χάνονται οι νατουραλιστικές απεικονίσεις που την αποτελούν και πια μένει η περιγραμματική κίνηση που τις δημιουργεί.