ΤΟ ΑΣΠΡΟ ΜΑΥΡΟ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ

Αθήνα, 1943

Το μεγάλο όνειρο της Ειρήνης για μια καριέρα στη μουσική της το στέρησε ο άντρας της ο Σταύρος, ανερχόμενος δημοσιογράφος και πιστός στις αρχές της εποχής του: «Τι θα πει ο κόσμος; Ότι δεν μπορεί ο Σταύρος Ιωάννου να συντηρήσει τη γυναίκα του; Πιάνο έχουμε στο σπίτι, να κάθεσαι να παίζεις να ευχαριστιέται η ψυχή σου».

Και μετά ήρθε ο πόλεμος να αξιώσει θυσίασμα τη ζωή του Σταύρου αλλά και το πιάνο της παρηγοριάς και να αφήσει πίσω του μία Ειρήνη μόνη, φθαρμένη από τις απώλειες και τον αγώνα για επιβίωση.

’νοιξη του ‘43 και μία επισκέπτρια από το παρελθόν, βάζει τη μουσική ξανά στη ζωή της Ειρήνης και της προσφέρει την αναγνώριση, που θα έρθει όμως από την πιο απροσδόκητη πηγή. Κι ενώ προσπαθεί να προσαρμοστεί στη νέα πραγματικότητα, ένας φόνος την αναγκάζει να γίνει φυγάς στον ίδιο της τον τόπο και ν αναζητήσει καταφύγιο στη φωλιά του λύκου. Μέσα από μία ατέλειωτη αλυσίδα από διλήμματα, επιλογές που άλλοτε πονούν κι άλλοτε λυτρώνουν, από στόχους που μεταλλάσσονται, θα ανακαλύψει ότι στη ζωή δεν είναι όλα άσπρα ή μαύρα, όπως τα πλήκτρα του πιάνου της και ότι η φωτιά που καίει μέσα της είναι πιο δυνατή από αυτήν του πολέμου.