Με ρωτάς αν το θυμάμαι. Αν μπορώ να στο διηγηθώ. Ας δοκιμάσουμε: «Μια φορά κι έναν καιρό, που λες, εκεί κάπου στην άκρη της Γης, οι “τέλειοι” της αξιοσέβαστης ανθρωπότητας είχαν αρχίσει να δυσφορούν επικίνδυνα. Κάποια μέρα, ο πιο τέλειος από αυτούς, ο περίφημος δικαστής με τ όνομα Ψυχαναγκασμός, έλαβε τη μοιραία απόφαση...» Και, κάπως έτσι, το Κάστρο της Τελειότητας υψώθηκε στον ορίζοντα του κόσμου μας. Τα υπόλοιπα είναι απλώς «Ιστορία». Η ιστορία της Αλλοπρόσαλλης, του Κυνικού, της Αισιόδοξης και του Συνεσταλμένου. Κι έπειτα η δική σου, που τον φόβο αντίκρισες κατάματα και την τελειότητα χλεύασες με τα πιο λαμπερά σου σκοτάδια. «Τα ψεγάδια σου μη σκοτώσεις αν στο φως θες να ξαπλώσεις. Η καρδιά θα κάνει λάθη την αλήθεια για να μάθει» μου τραγουδούσε κάποτε ένας φίλος. Το ξέρεις κι εσύ το τραγούδι. Όλοι το ξέρουμε. Κι όταν η στιγμή μάς συναντά, τους στίχους του από την αρχή επινοούμε.