Γραφή, η ακριβή μνήμη αυτή που γίνεται όχημα νοσταλγίας, όταν ανακαλώντας στιγμές και πρόσωπα από το παρελθόν η ματιά πέφτει απαλά με την αθωότητα τού παιδιού. Τι κι αν όλα έχουν αλλάξει, τι και αν στις ρυτίδες χαράζεται η έννοια τής παροδικότητας, σημασία έχει η δύναμη, η ανάγκη τής ψυχής, αυτή που καταφέρνει να γυρίζει πίσω από τον καιρό και να συνθέτει ξανά σκηνικά και πρωταγωνιστές σ' ένα τοπίο που το σώμα γνωρίζει καλά και η καρδιά δεν ξεγελιέται.

Κάθε γραμμή και μια ατμόσφαιρα οικεία, μελαγχολική καμιά φορά μα και αισιόδοξη γεμάτη συναισθήματα που ξαναβιώθηκαν με την ίδια ένταση τής πρώτης φοράς, πότε με κίνητρο ένα τραγούδι και άλλοτε με αφορμή μια ασπρόμαυρη φωτογραφία ή μια φέτα φεγγάρι, που ξεχάστηκε στον φεγγίτη ζαλισμένο από τη μυρωδιά τής κανέλλας και τού γαρύφαλλου.

Όλα τα διηγήματα παραπέμπουν σε κάτι από τα παλιά, τα πρώτα χρόνια τής ζωής μου στην Κρήτη. Λατρεύω τις αναπολήσεις, όλες εκείνες που με ανεβάζουν στις ασβεστωμένες σκάλες με τους βασιλικούς, που με ξυπνούν με μια γεύση από λουκούμι τριαντάφυλλο στα χείλη, που με ταξιδεύουν μ' ένα κόκκινο μεταξωτό μαντηλάκι και ζεσταίνουν την ψυχή και συνεχίζουν ευτυχώς να τροφοδοτούν με αγάπη τη σκέψη μου ιδιαίτερα σε στιγμές που ανάβει το σκοτάδι μέσα μου.

Και είναι κάποιες στιγμές που αισθάνομαι πως η γιαγιά κρατά το χέρι μου και με οδηγεί στον επόμενο φανοστάτη, στο μυστικό σοκάκι που σε βγάζει από το λίγο τού ανθρώπου στο πολύ τ' ουρανού, φτάνει να μη φοβάσαι να συλλαβίζεις, στη μητρική σου γλώσσα τής αγάπης, ονόματα κι όνειρα.