Στο βιβλίο αυτό, αναλύεται διεξοδικά η πολιτική κατάσταση της Ελλάδας λίγο πριν από το ξέσπασμα του Β' Παγκόσμιου πολέμου και η ιδιάζουσα φυσιογνωμία του δικτάτορα Ιωάννη Μεταξά εξηγείται πώς η ελληνική βασιλευομένη δικτατορία, που παρουσίαζε ομοιότητες με την ιταλική βασιλευομένη δικτατορία, επέλεξε να συμπαραταχθεί με τη βρετανική δημοκρατία στον μεγάλο αυτό πόλεμο, ενώ περιγράφονται οι συνθήκες κάτω από τις οποίες οι Έλληνες ενωμένοι απέκρουσαν τη φασιστική επίθεση σε περίοδο επικράτησης του ’ξονα στα ευρωπαϊκά πεδία πολέμου.

Ο Δεύτερος Μεγάλος Πόλεμος παρέλαβε τις εκκρεμότητες του Πρώτου, υπήρξε όμως πιο αιματηρός στον τομέα των αμάχων. Η μελέτη του Μεσοπολέμου μάς πείθει ότι η δεύτερη μεγάλη σύγκρουση ήταν αναπόφευκτη. Αν ο Πρώτος ήταν παιχνίδι των μεγάλων με αφορμή τις διαφορές των μικρών, ο Δεύτερος Πόλεμος ενέπλεξε τρεις αντιμέτωπες ιδεολογίες σε αποφασιστική αναμέτρηση.

Η αυταρχική εικόνα της ευρωπαϊκής ηπείρου με τους Χίτλερ, Μουσολίνι, Φράνκο, Σαλαζάρ, Χόρθι, Στάλιν και τους δικτάτορες των Βαλκανίων προσέφερε ευκαιρία στους Γεώργιο Β' και Μεταξά να υλοποιήσουν τα αντικοινοβουλευτικά τους σχέδια. Τα σχέδιά τους αυτά δεν τους εξασφάλισαν τη δημοφιλία, όμως η στρατιωτική ετοιμότητα της χώρας και η άρνηση του Μεταξά να υποκύψει στο ιταλικό τελεσίγραφο κατέγραψαν τη θετική του προσφορά στην Ελλάδα του 1940.
από την εισαγωγή του Θάνου Μ. Βερέμη