ΚΥΝΗΓΩΝΤΑΣ ΤΟΝ ΟΡΙΖΟΝΤΑ

Ήταν η ζωή μου τόσο λίγη
κι η γνώση τόσο πολλή.
Όταν κατάφερα ν' ανεβώ στη βουνοκορφή
είχε περάσει η ζωή μου η πιο πολλή.
Κι ο ορίζοντας με γέλασε,
δεν τον άγγιξα, όταν βγήκα στην κορφή.
Τον είδα πέρα μακριά σ' άλλες κορφές
να με κοιτά ειρωνικά
και να μου γνέφει σαγηνευτικά,
όπως εκείνη την πρώτη τη φορά.
Μα ’χε περάσει η ζωή μου η πιο πολλή
κι όση μ' απόμεινε δεν έφτανε
να κάμω άλλη διαδρομή.
Κι έμεινα εκεί να τον κοιτώ,
ώσπου κατάλαβα
πως ο ορίζοντας είναι πάντα απατηλός.
Τότε εκείνος απ' αντίκρυ μου απάντησε:
«αυτό ’ταν το ταξίδι σου,
εδώ τέλειωσε,
εμένα δεν θα με φτάσεις ποτέ».