Δώδεκα διηγήματα, τα περισσότερα με «ηρωίδες» γυναίκες. Δώδεκα ματιές στον κόσμο μας, πότε με ένα μισοχαμόγελο στα χείλη, πότε με ένα δάκρυ στην άκρη των ματιών, όπως είναι η ζωή, όπως η ζήση μας, όπως ο κόσμος μας... Και ο αφηγητής, ένας κρυφός τάχα μου παρατηρητής, κι όμως ένας ολοφάνερος εραστής όλου αυτού του κόσμου. Με το ένα του πόδι «εκτός των τειχών», πατώντας, περπατώντας με άκρο σεβασμό πάνω στην τυραγνισμένη και καθαγιασμένη γενέθλια γη, και με το αφτί να αφρουγκράζεται τα σκιρτήματα της ζωής, όσο και «τα πάθια και τους καημούς» από τις γειτονιές του «κλείνου μας άστεος»...