Τα καράβια μου φεύγουν,
Τα βλέπω να φεύγουν
Μαζί τους, ο χειμώνας
και οι αμέλανες θλίψεις
Με νέες ευχές,
ταπεινές προσευχές
και ανιδιοτελείς πράξεις.
Αλλη μια ημέρα ανοίγεται μπροστά, μου λένε,
που οφείλεις με πάθος να αδράξεις
Ίσως να είναι ο ήλιος
Ίσως της στιγμής η εξορία,
το χαμόγελο ετούτο,
και η ελευθερία.