Με χειρουργική ακρίβεια, σαν μαιτρ πιανίστας, ο Φώτης Θαλασσινός, και σ' αυτό το ένατο βιβλίο του, παίζει τις λέξεις του, χωρίς φόβο, με πάθος να εκτεθεί, αφήνει τον ελληνικό του λόγο να κυλήσει στο χαρτί. Εξηγεί κάθε κίνησή του, κάθε γεγονός που βλέπει ή διαβάζει στα μέσα ενημέρωσής του. Αγαπάει άδολα αυτό που κάνει και θεωρεί την εξομολόγησή του άφεση αμαρτιών - τι λέξη! Ελληνικά και διεθνή σχολιάζονται με κύρος διεθνούς παρατηρητή. Αγαπά τόσο αυτή τη χώρα, που τον πληγώνει, και βρίσκει τρόπο να υποδεικνύει τι θέλει. Τι περιμένει από μας. Αλλά κι αν εμείς κοιτάμε τον ουρανό ή τη γη αυτός επιμένει να βλέπει το καλό, το ωραίο που μας λείπει. Καθαρός και δυνατός ο λόγος του, που όποτε συγκρούεται με τα καθ' υμάς, δεν έχει να φοβηθεί σε τίποτα, να μας πει γιατί είναι έτσι -ακριβώς- τα πράγματα. Μας ανοίγει τα μάτια. Το νου αλλού. Στο ταξίδι της άδολης γνώμης. Της αλήθειάς του.