Σ’ έναν παράλληλο κόσμο, μία γυναίκα στεκόταν δίπλα σε μία πέτρινη αψίδα. Ονομαζόταν Πορφυρία. Ήταν κοκκινομάλλα, εύσωμη, με βλοσυρά, μαύρα μάτια και κοιτούσε τη πέτρινη αψίδα ουδέτερα. Ήξερε τι έπρεπε να κάνει, ήξερε ότι θα το έκανε, όσο δύσκολο και αν ήταν.