Η παρούσα μονογραφία αναδεικνύει τον έχοντα ιδιαίτερο πρακτικό αντίκρυσμα επιστημονικό προβληματισμό για την αντιμετώπιση της επαναφοράς των πραγμάτων στην προτέρα κατάσταση ως θεσμού κινούμενου στη μεθόριο του δικονομικού και του ουσιαστικού δικαίου, καθώς αυτός ενσωματώνει πλήθος βασικών αξιολογήσεων του αμιγώς ιδιωτικού μας δικαίου, εκφεύγοντας από μια απλή διαδικαστική ευχέρεια. Υπό το ανωτέρω πρίσμα η μονογραφία υπογραμμίζει τη νομικά σημαντική ανάγκη θεώρησης του θεσμού της επαναφοράς των πραγμάτων ως ενός ιδιαίτερου δικονομικού μέσου έγερσης μιας αξίωσης με ουσιαστικού δικαίου υπόβαθρο, η οποία διαπλάθει μια ειδική εκ του νόμου ενοχή σε βάρος του αδικαιολογήτως ωφελημένου από την εκτελεστική διαδικασία δανειστή.