Μια συλλογή ηχηρή, γεμάτη σκούρα χρώματα. Το ποιητικό πρόσωπο αλλάζει σταδιακά από πρώτο σε τρίτο, καταλήγει δηλαδή απρόσωπο, όπως η εποχή μας. Στη σύγχρονη πραγματικότητα οι έννοιες κλυδωνίζονται. Στόχος της συλλογής αυτής είναι μια αίτηση αποκατάστασης των λέξεων. Η ποίηση παλεύει να εμφυσήσει τον έρωτα στην καθημερινότητα? όχι ως απάντηση στη σύγχρονη παρακμή και νοσηρότητα, αλλά ως ερώτηση επανάστασης και συνάμα κραυγή πόνου.