'Αγγελοι, άγγελοι πολλοί, γέμισε ο κόσμος πάλι αγγέλους. 'Αγγελοι που γελάνε όλο νόημα, άγγελοι που κλαίνε από τύψεις. 'Αγγελοι φοβισμένοι, ανήμποροι να πιστέψουν στα φτερά τους. Αγγελοι δίχως πρόσωπο, μα μόνο μ' ένα ζευγάρι μάτια. 'Αγγελοι όπως πάντοτε ξυπόλυτοι και με τα χρυσοκέντητα άμφιά τους ξεσχισμένα. Αγγελοι παραστάτες, άγγελοι εκδικητές, θανάτου άγγελοι και άγγελοι-σωτήρες.
Στα Μπαράκια των ξυπόλυτων αγγέλων οι πρωταγωνιστές είναι άγγελοι, λίγο πιο ανθρώπινοι από το αναμενόμενο. Αγγελοι που παλεύουν με τη μοναξιά, την αποξένωση, την αλλοτρίωση, τις υπαρξιακές κρίσεις, υπενθυμίζοντας τη μαγεία της αγάπης και του Μαζί. Αγγελοι που υψώνονται πάνω από τα άπιαστα -μέχρι αποδείξεως του εναντίου- όνειρά τους, απλώνουν τα σπασμένα τους φτερά -ενθύμια πρόσκρουσης- και χαράζουν νέες πορείες στους αιθέρες, με πυξίδα την ελπίδα, τη δύναμη, τη δίψα για ζωή. Στα Μπαράκια των ξυπόλυτων αγγέλων η κάθε πτώση αποτελεί μονάχα αφορμή για μια καινούρια πτήση...
Κι ανάμεσά τους, ένας άγγελος-τιμωρός. Με τσακισμένα μάτια να διαφεντεύει τα πέλαγα, που γι’ άλλη μια φορά αρνήθηκαν να υποταχτούνε.