Η μάνα μου στην Πενταλιά θα κυβερνούσε καλύτερα αυτό τον κόσμο. Και ας μην είχε διαβάσει Θουκυδίδη και Μαρξ.
- Α, ρε μάνα, γιατί έμεινες στην Πενταλιά;
- Και πού να πάω, γιε μου;
- Να 'ρθεις στη Λευκωσία, ρε μάνα, στο Λονδίνο, στο Παρίσι, στην Αθήνα. Νομίζεις πως αυτοί που μας κυβερνούν έχουν περισσότερο μυαλό από σένα;
- Μα εγώ, γιε μου; Και τι να κάνω;
- Να κυβερνήσεις, μάνα, να κυβερνήσεις!
- Μα εγώ, γιε μου;
- Ναι, ρε μάνα, εσύ! Τι νομίζεις, πως είναι καλύτεροι από σένα όλοι αυτοί που κυβερνούν τον κόσμο;
- Όχι, γιε μου, τούτοι εν σπουδασμένοι, ξέρουν γράμματα. Εγώ είμαι μια αγράμματη.
Τι να της έλεγα; Πως τα γράμματα δεν κάνουν κατ' ανάγκην και καλούς κυβερνήτες; Δεν θα το πίστευε. Ήθελα να της πω για τον Καρλομάγνο που ήταν αναλφάβητος και όμως κυριάρχησε στην Ευρώπη με την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Αλλά η μητέρα μου δεν ήξερε από Ιστορία. Και ο Αλέξανδρος ήταν μακριά, πολύ μακριά, πιο μακριά και από τα Σούσα και τη Βαβυλώνα, πέρα στα Εκβάτανα.

Τα Εκβάτανα είναι το δεύτερο μυθιστόρημα μιας τριλογίας με τίτλο Νομάδας. Το κάθε μυθιστόρημα αποτελεί μια αυτόνομη ιστορία αλλά υπάρχει συνέχεια και ενότητα ανάμεσά τους, αφού τα τρία μαζί συνιστούν μια αφήγηση ενός ευρύτερου συνόλου. Ανατομία μιας εποχής με κοινωνιολογικές και πολιτικές προεκτάσεις και διακειμενικές αναφορές, μέσα από μια σύνθετη και πολυπρόσωπη αφήγηση.