Η διάλυση είναι το πρώτο στάδιο της δημιουργίας.
Ο αέρας έχει ήδη αραιώσει. Οι κόκκινες κλωστές
έχουν κοπεί. Το κεφάλι ενός κοριτσιού κατρακυλάει
στην άσφαλτο.
Γονατισμένη στον δρόμο
προσπαθώ με μανία να τη συναρμολογήσω.
Να κουμπώσει το κεφάλι σωστά,
να τη σηκώσω όρθια,
να ανοίξουν τα μάτια της.
Τα κομμάτια βρίσκουν τη θέση τους. Το σώμα αποκτά
τη δική του νοημοσύνη. Η ένωσή του με το άλλο
προϋποθέτει πλέον τη γέννηση μιας νέας γλώσσας.
Τη γέννηση ενός νέου τρόπου σκέψης.
Ο δρόμος που ανοίγεται είναι σπειροειδής•
έχει για κέντρο
εκείνο που φαντάστηκαν
ότι μπορεί να υπάρξει.